بعد از یه صبح خسته کننده و سنگین توو راه برگشت از دانشگاه توو ترافیک سنگینی که همیشه دور مدرسه هست گیر کرده بودم. دور همون مدرسه ای که ۱۲ سال تووش درس خونده بودم!

بچه ها ی کوچیکو میبینم با شادی میپرن اینور اونور و به سمت اتوبوسا یا ماشین پدر مادراشون فرار میکنن و میخندن. دختر کوچیکی رو میبینم که پدرش کیفشو گرفته و در حالی که به سمت ماشین حرکت میکنن صحبت میکنن و میخندن. سمت چپ رو نگاه میکنم میبینم مادری دست انداخته دور گردن پسر کوچیکش و پسرش داره از مدرسه واس مامانش تعریف میکنه! مامانشم با لبخندی به حرفای پسرش گوش میده.همون لحظه لبخند به لبام میشینه چقد این بچه ها شادن و پدر مادرشون بهشون توجه میکنن. همون لحظه هم اشک توو چشام جمع میشه چون منم یه زمانی از مدرسه که میومدم وقتی سر حال بودم از مدرسه واس مامانم تعریف میکردم اما حالا حتی کسی نیس بهش بگم مثلا" امروز چقد دانشگاه خسته کننده بود!هییی چه دورانی بود یادش بخیر اما معلمامون به درد نمیخوردن. فقط ۲-۳ تاشون خوب بودنهمیشه حالمونو میگرفتن. وقتی از مدرسه میومدیم بیرون در حال گریه کردن بودیم و تنها دلیلی که میخندیدیم و خوشحال بودیم  این بود که از دستشون راحت میشدیم و قیافشونو تا فردا نمیدیدیم.

خلاصه ه ه ه ه  میرم جلوتر میبینم دخترای دبیرستانی با اون سن کمشون فکر میکنن چقد بزرگن. بعضیاشون موهاشونو از جلو روسریشون کلییییی بیرون ریختن و با یه ناز و... راه میرن و مردم رو نگاه میکنن که نگووو  بعد پسرای دبیرستانی روو میبینم که اومدم دم در مدرسه دخترونه ایستادن و کلییی این موهاشونو جینگولی کردن تا فقط دخترارو نگاه کنن و دخترا هم نگاشون کنن. میخندم میگم واییی چه دنیایی دارن واس خودشون. دوران ما هم همینطور بود ولی نمیدونم چرا احساس میکنم اینا بچه ترن!! شاید بخاطر اینه که الان دارم به حرکتاشون توجه میکنم! نمیدونم!

احساس میکنم یه دنیا خسته ام . انگار همیشه خودم باید واس کارام تصمیم بگیرم و اگه اون تصمیم خدا ی نکرده اشتباه باشه دوور از جون بدبخت میشم. کسی نیس حتی باش مشورت کنم. احساس میکنم خیلی زود بود واسم که مسئولیتای بزرگی روو شونم باشه! هیییییی بگذریم!

-----------------------------------

یکی از دوستای دوران مدرسم همونی که گفتم خیلییییییی ریزه میزست و از اینجا رفته و عقد کرده. یادتونه؟؟ (توو پست هفته چهارم شهریور سال گذشته). یه چند روزی میشه هویجوری باز برگشته اینجا(البته باز میره)! هنوز عروسی نکرده چون همسرش سربازی میره یه ۱ماهی مونده تموم کنه. تابستون امسال انشاا...قراره عروسی کنه! خلاصه دیروز واسم یهوویی بعد از ۳سال زنگید. اصلا" باورم نشد ما از دوران ابتدایی همکلاسی بودیم. خلاصه کلی خوش و بش دخمل شلوغی هم بود(شلوغ بامزه و مودب البته). خلاصه از همسرش واسم گفت از خونواده ی همسرش دلش از بعضی فامیلا ی همسرش خیلی پر بود. خداییش تعریف که میکرد دخترای فامیل همسرش معلوم بود خیلی حسادت و فوضولی میکردن. نشست دردو دل کردن. میگفت فامیلاش خیلی عصبیم کردن. بهم گفت بعد از یه سال و نیم عقد کردن هم درست نیس الان بکشم کنار چون پسره خوبه فامیلاشن که...

خلاصه خیلیییییییی دلش گرفته بود. بخورده باش صحبت کردم آروم بشه. خداییش هم نمیدونستم چی بگم! چون آدم حسود دوروبر انسان باشن زندگیشو خدای نکرده به تباهی میکشن(دیدم که میگم!) دلم واسش خیلییی سوخت. حتی بهش گفتم چرا با این همه عجله عقد کردی؟؟ گفت اصلا" دست خودم نبود دیدم بهم میگن پسره میره سربازی و طرف میترسه از دستش بری خلاصه از این حرفا...دوستم هم گفت پدرم پسره رو خیلییی دوست داره پسره هم خیلی دوستم داره بچه ی خوبیم هست واس همین دیگه قبول کردم. گفت شب قبل از اینکه عقد کنم همش داشتم گریه میکردم آخه همچی خیلی زود تموم میشد.

خلاصه ه ه ه ه اینکه انشاا...که موفق و خوشبخت شه. خیلیییی دختر گلیه! نمیدونم چرا اما اصلا" دل اینو ندارم که ببینم کسی رو که میشناسم خدای نکرده خدااااای نکرده بدبخت شه!!!

پ.ن.۱: اگه اشتباهی چیزی توو این پست داشتم زیاد جدی نگیرید تند تند نوشتم و اصلا" نخوندمش

پ.ن.۲: این چند وقت که نبودم امتحانای میان ترمم بود. تازه امروز تمومیدم.شکر خدا خوب بودن!

پ.ن.۳: یه چیزی میخواستم بگم ولی یادم رفت!

پ.ن.۴: همتون خیلییییییییی گلید